Segovia ezagutu dut, eta nola ez bere gastronomia eta bideak. Txerrikumea eta asteburu berezi baterako plan bikaina.
Segovia lehen aldiz ezagutzeko aitzakiarekin (benetan gogoz irrikitan nengoen), bide batez, Brualdis Gravel Tour proban parte hartu ahal izan dut.
Aldez aurretik “Mesón de Cándido” jatetxean bazkaltzeko mahaia erreserbatu genuen, Segoviako akueduktu ikaragarriaren azpian. Nola ez, Segoviako gastronomiako txerrikume ospetsua probatu behar izan genuen. Gainera, zuzenean ikusi ahal izan genuen nola zatitzen duten «txerritxoa» platerarekin berarekin, eta jarraian, platera lurrera bota «on egin» opa zigun bitartean. Hasieratik esan nien zeliakoa nintzela, eta menuan alergenoak seinalatzen zituen. Dena primeran, arazorik gabe eta oso argi.
Probaren egunean, irteera ematen zen akueduktuaren oinetan, helmuga La Lastrilla herrira zegoelarik (74km-ko ibilbidea egin nuen «Fondo» izenekoa). Lasterketari dagokionez, nahiko sentsazio txarrak izan nituen hasieran, baina erritmo ona lasterketan zehar. 4 txirrindulariko taldetxo bat osatu genuen, baina lasterketako lehen ordu erdian galdu egin ginen. 5-10 minutu galduta itzuli ginen bidera, baina tiraka jarraitu genuen, taldean oso ondo lan eginez eta aurreko taldeak aurreratzea lortuz ere. Lehen ordurako 34 km/h-ko batez bestekoa eramaten genuen, astakeria bat, niretzat behintzat. Izan nituen datuak eta sentsazioak ikusita, badakit oraindik indarra nuela hanketan geratzen zen ibilbiderakjo, erreleboetan estutuz, baina pixka bat gordez babesean jartzen nintzenean.
38. kilometroan anoagunera iritsi ginen, baina laster amaitu zen lasterketa niretzat. 42. kilometroan puntzoi bat sentitu nuen nire gurpilean iltzatuko balitz bezala, eta jarraian tubeless liquido guztia txistuka hasi zen. Buruko kideen partetik, «que putada» edo «vaya, qué mala suerte» entzun ahal izan nituen. Lur guztia garbi-garbi zegoen, ikusgarria ziren bideak, ulertezina… Konpontzen saiatu nintzen, baina ezinezkoa izan zen. 3 bonbona gastatu nituen, eta 10-15 minuturen buruan ezin izan nuen ordezko kamera puztu. Nire akatsa, neraman kamerak balbula laburregia zuelako (duela astebete grabel gurpilak aldatu nituen eta aurrekoek ez zuten hainbesteko profilik). Azkenean, laguntzera gelditu ziren txirrindulari batzuei esker puztu ahal izan nuen kamera, eta balbula-luzagailu bat utzi zidaten kamera puztu ahal izateko.
Gurpila puztea lortu nuen, baina ez pistan/mendian ibiltzeko adina, ezin nuen puztu 1.1 psi baino gehiago. Baxuegi nindoan bide irregular eta harritsuan sartzeko. Hemen bukatu zen nire Segoviako bizikleta ibilaldia. Esan dezaket hor egon nintzela, postu oso on bat lortzeko borrokan, baina gertatzen diren gauzak… kirolaren parte dira. Batzuetan irabazi eta beste batzuetan ikasi egiten da!
Antolatzaileei eskerrak eman nahi dizkiet eta baita lagundu ninduten txirrindulariei. Oraindik ez dakit nork utzi zidan balbula, baina keinua eskertu nahiko nioke eta itzuli. Horri eta antolakuntzaren furgonetari esker, errepidean batu ninduenez, helmugara itzuli ahal izan nintzen, ustekabe handiagorik gabe.
Ibilbide ederra, benetako legar mehea, baita harea ere. Ibilbidea ikusgarria eta graveleko bizikletaz gozatetzekoak! Oso proba gomendagarria.
Astroak lerrokatzen badira eta familiaren logistikak horretarako aukera ematen badu, hurrengo urtean arantzatxo hau ateratzera bueltatuko gara. Zorte on, 2027an ikusiko dugu elkar!
Leave a Reply